Kum Saati

Her an, ayrı bir kum tanesi

İster ağla, ister söylen.

Düştü mü, yok geri dönüşü

Yitip giden zamanda..

Kuşluk Vakti Yapboz

Gecenin karanlığında dağılan,
Birbirinden bağımsız parçalar,
Usulca yerleşiverir yuvalarına,
Sabah ezanından hemen sonra…

Nice Mutlu Yıllara Sevgili

Bir birini kovalayan kum taneleri dijital takvimde 29 Aralık yazdırdıklarında, benim için yılın en keyifli günlerinden biri başlamış olur… Yarimin, en sevgili’nin, diğer yarı’mın doğum günü…

devamı »

Ah, İstanbul!

Topkapı Sarayı’ndan İstanbul’a bakınca ne sıkıntı görünüyor, ne trafik ne de kirlilik değil mi?

Böyle sevmek gerek İstanbul’u.

İçinde, ama mesafeli…

Bazen deli divane aşık gibi…

Bazen sadakatı hiçe sayıp,

her an terkedecekmiş  gibi..

Bu Yaralar Nasıl Oldu, Bilmek İster Misin?

Gülmeden durmamı yakıştıramıyorlar ya bazen,
Ben artık hep gülüyorum sayelerinde.

Sahi, bu yaralar nasıl oldu bilmek ister misin?

Yüzümde kocaman bir gülücük…

Önceleri herşey sakindi aslında,
sonra sorularıma yavaş yavaş
cevap düşmemeye başladı.

Aldırmadım…

Bekledim…

Tekrar sordum…

Bu sefer ikinci defa sorulması gerekti soruların,
tek tük düşmeye başladı cevaplar…

Beklediğim bile bile,
gecikti cevaplar…

Kısır döngüler
etrafıma dolandıkça,
geçti zaman.

Cevapsız her soruda,
çoğaldı çizgileri.
Bilinmeyenin keskin yanı,
biraz daha, biraz kanattı
gülümsememi…

Alıştım yaralanmaya..
Alıştım gülmeye…

ve ben artık sadece bir soru soruyorum.

Gülümsüyorum, yayvan ve geniş;

Sahi, bu yaralar nasıl oldu bilmek ister misin?

Bir… İki… Üç…

Bırakma nefesini.

Biraz,

Biraz daha tut.

Islanmasın sakın,

Tekrar yanakların.

Bir… İki… Üç…

Düşlerimi Astım BeyazPano’ma

Sevgili GökTaşı, feza maceralarını anlattığı blogunda hayallerini salmış çayıra. Benim de düşlerim var, ben de onları asayım panoma dedim :) devamı »